Na mijn vorige blog kreeg ik veel reacties.
Mooie woorden.
Aanmoedigingen.
En ook vragen.
Blijf je doen wat je deed?
Stop je met bepaalde trajecten?
Wat verandert er nu echt?
Ik snap die vragen.
Want wat ik deelde ging niet over een kleine aanpassing.
Het ging over een keuze.
Laat me je iets vertellen.
De afgelopen jaren heb ik met veel mensen gewerkt in één-op-één sessies.
Soms kort. Soms langer.
Altijd met veel liefde en aandacht.
Dat werk is erg waardevol geweest.
En dat blijft het ook.
Maar wat ik de laatste tijd bij mezelf merkte, is dat ik het meest “aan” ga op een bepaald moment.
Niet wanneer iemand alles begrijpt.
Niet wanneer alles is uitgesproken.
Wanneer iemand zegt:
“Ik weet dat ik het zelf moet doen. Ik weet alleen niet hoe.”
En dan kiest:
“Dit is mijn stap.”
Dat moment.
Daar zit voor mij de energie.
Dat betekent niet dat ik stop met begeleiden.
Het betekent dat ik anders ga doen.
Minder losse gesprekken.
Meer volledige dagen.
Meer ruimte om echt de diepte in te gaan.
En minder focus op klachten….
Minder aan de zorgkant meer aan regie.
Ik merk dat ik het liefst werk met mensen die verantwoordelijkheid dragen.
Die verantwoordelijkheid voelen.
En die ook bereid zijn naar zichzelf te kijken zonder omweg.
Dat vraagt iets.
Het vraagt eerlijkheid.
En het vraagt de bereidheid om te kiezen.
Misschien herken je dat.
De komende weken zal ik een paar van de vragen die ik krijg verder uitwerken.
Niet om iets te verkopen.
Maar om helder te maken waar ik voor sta.
Want uiteindelijk is dit wat ik heb geleerd:
Op het moment dat je besluit, verandert alles.
En die les geldt ook voor mij.
— Ron
of stuur een bericht via WhatsApp.
