Dit bankje was voor mij.
Gisteren reed ik een rondje op mijn motor. Geen agenda. Geen doel. Gewoon de omgeving van Achterveld en Leusden door.
En dan zie ik een bankje staan.
Met een bordje erboven.
“Dit bankje is gereserveerd voor levensgenieters.”
Ik stopte. Niet vanwege het bankje. Maar vanwege de vraag die meteen in me opkwam.
Ben ik dat nog?
We zijn vergeten dat het nu is
Ik reed door en kon het niet loslaten. Dus terug om er een foto van te maken.
Want wees eerlijk. Wanneer heb jij voor het laatst echt ergens van genoten? Zonder je telefoon te checken. Zonder dat je hoofd alvast bij de volgende taak zat.
We hollen. We rennen. We zijn altijd bezig met later.
Maar dat “later” bestaat niet. Er komt geen moment waarop het leven een seintje geeft dat het nu echt begint. Geen startschot. Geen groene vlag. Dit is het. Hier. Nu. We hebben geen generale repetitie, geen try-out, geen tweede kans om het nog eens over te doen. Het leven speelt zich af terwijl jij zit te wachten tot de omstandigheden eindelijk kloppen. Niet als de omzet klopt. Niet als het personeel het eindelijk snapt. Niet als je die ene klant binnen hebt.
Nu.
En toch zijn we dat ergens kwijtgeraakt. Stiekem, zonder dat we het wellicht doorhebben.
Gas eraf voelt als verliezen. Maar is het dat?
Ik zette mijn motor stil in Achterveld. Liep een lokaal café in. Bestelde een Texels Skuumkoppe. Alcoholvrij natuurlijk🙈, dus dat even voor de duidelijkheid.
En ik zat gewoon. Niks te doen. Nergens naartoe.
Dat voelde vroeger ongemakkelijk. Want dat kennen we toch, dat gevoel? Je zit stil en je brein begint meteen te vertellen wat je nog moet doen.
Maar voor mij is dat gevoel al veel minder als vroeger. Want als je gas eraf haalt, gebeurt er iets moois. Je bent niet meer gefocust op jezelf, op je to-do lijst, op wat er nog moet. Je kijkt om je heen. Je ziet mensen. Je hoort verhalen.
In dat café raakte ik in gesprek met een echtpaar dat ook aan het toeren was op de motor. Ik was oprecht nieuwsgierig naar ze. Waar ze vandaan kwamen, wat ze meemaakten. En dan hoor je de mooiste dingen. Van mensen die je tien minuten daarvoor nog niet kende.
Dat gebeurt alleen als je niet gehaast bent. Als je even nergens naartoe hoeft.
Ruimte. Zomaar ruimte in je hoofd. En in dat gat kruipen de mooiste momenten naar binnen.
Dat is het rare. We denken dat stilstaan ons vertraagt. Maar het is vaak het enige wat ons weer op gang brengt.
Het bordje had gelijk
Ik ben een levensgenieter. En jij waarschijnlijk ook.
Alleen zijn we dat ergens gaan zien als iets wat je moet verdienen. Iets voor na het werk. Na het seizoen. Na de reorganisatie. Na het weekend vol klussen, iets voor straks.
Maar genieten is geen beloning. Het is onderdeel van het leven en wellicht wel het mooiste.
En als ondernemer ben je dat het soms snelst vergeten. Want jij hebt jezelf aangeleerd dat stilstaan geld kost. Dat gas eraf “gevaarlijk: is. Dat jij degene bent die het allemaal moet bijhouden, anders gaat het mis.
Ik herkende dat in mezelf. Lang geleden al. En ik weet hoe het voelt als je daar te lang mee doorgaat.
Wanneer ben jij voor het laatst gewoon ergens gaan zitten?
Niet met een doel. Niet als “herstelmoment” dat je in je agenda hebt gepland. Gewoon zitten. Kijken. Ademhalen. En wie weet, een gesprek aangaan met een vreemdeling die je dag een beetje mooier maakt.
Als je daar even over na moet denken, zegt dat al genoeg.
Misschien is het tijd om even gas eraf te halen. Niet omdat je zwak bent. Maar omdat je slimmer kunt ondernemen als je hoofd af en toe leeg is.
Als je merkt dat je al een tijdje niet meer echt uitstaat, ga dan even naar mijn site en doe de gratis Energie & Balans Check. Drie minuten. En je weet meteen hoe je er voorstaat.
Wanneer heb jij voor het laatst een levensgenietersmoment gepakt?
