Je loopt voorbij aan de mooiste dingen in je leven

Gisteren schreef ik me weer in voor de Nijmeegse 4Daagse, de grootste wandelprestatietocht ter wereld.

Alweer voor de elfde keer.

Niet omdat het zo makkelijk is om hem te lopen. Want dat is het niet. Want alle blessures al wel gehad. Blaren die je niet meer kunt negeren. Nagels…ik bespaar je de details. Een ontstoken voet. Achillespees die protesteert na dag drie. Knieën die je na veertig kilometer duidelijk laten weten wat ze ervan vinden.

En toch sta ik elk jaar bij de start van de 4Daagse.

Want na tien keer weet ik één ding zeker: de 4Daagse gaat helemaal niet over lopen.. Het gaat over wat er gebeurt als je vier dagen lang nergens anders kunt zijn dan precies daar waar je bent.

Voorbijlopen zonder het te merken

Soms loop je op de automatische piloot. Hoofd vol kilometers. Soms ben je bezig met de pijn in je voeten. Ook ben je soms bezig met wat er nog moest komen.

Maar het word pas echt leuk als je vooral met de mensen om je heen bezig bent.

2 jaar terug voor het eerst zag ik haar. Langs de kant stond een oudere vrouw met koffie. Gratis. Al jaren op dezelfde plek. Ik liep er altijd achteloos aan voorbij.

Nu na tien keer weet ik: dat is het moment waarop de 4Daagse echt begint. Niet bij het startschot. Maar daar. Bij die vrouw. Als je even aftremt, een beker aanneemt en twee minuten stilstaat bij iemand die er gewoon is, omdat ze het leuk vind om te doen.

Meer contact in twee minuten dan in een hele drukke werkweek.

Dat zette me aan het denken. En het blijft me aan het denken zetten. Want die vrouw staat er elk jaar weer. Terwijl ik met nieuwe kwalen aan de start verschijn.

Wat de pijn je leert

Na tien jaar weet ik ook dit: de pijn komt altijd. Altijd. Dat is geen vraag meer. Dat is een gegeven.

En zodra je dat accepteert, verandert er iets.

De pijn is er. Maar jij besluit waar je aandacht naartoe gaat. Niet naar het protest van je knieën op kilometer 35. Maar naar de mensen naast je. Het dorp dat uitloopt. De muziek. Het gesprek met de wildvreemde die aanvoelt als een oude bekende. De finish die je al in je hoofd hebt, nog voor je dag één hebt uitgelopen.

Waar je focus heen gaat, gaat je energie naartoe.

Dat klinkt als een cliché. Maar als je het vier dagen lang letterlijk ervaart in je lijf, wordt het iets anders. Dan wordt het een overtuiging.

De 4Daagse is voor mij eigenlijk een gelopen race op het moment dat ik aan de start sta. Ik ben al over de finish in mijn hoofd. Niet arrogant. Niet naïef. Maar rustig. Wetend dat de pijn er gaat komen, dat ik het eerder heb overleefd, en dat ik mijn aandacht ergens anders op richt.

Op de warmte van de mensen langs de kant. Op het samenzijn. Op alles wat alleen zichtbaar wordt als je niet verzonken bent in je eigen ellende.

Wat er gebeurt als je aftremt

Als ondernemer en coach leefde ik jarenlang op de automatische piloot. Hoofd altijd aan. Altijd bezig. Van taak naar taak.

Ik was er. Maar ik was er ook niet echt.

Een ex van mijn zus zei het op een feestje een keer. “Je zit hier wel maar ook weer niet.” Hij had gelijk. En dat deed pijn.

Meer dan welke blaar ook.

De 4Daagse leerde me wat geen managementboek me had kunnen leren. Het is een feestje. Vier dagen lang. Maar alleen als je het zo behandelt. Niet als een prestatie om af te vinken, maar als een wandelend samenzijn met iedereen die je tegenkomt.

De moeilijke momenten komen hoe dan ook. Dat accepteren is het begin. En dan de keuze maken: blijf ik hangen in wat pijn doet, of richt ik me op wat er is?

Wanneer je aftremt, gaan mensen open. Ontstaat er echt contact. Zie je wat je anders mist.

En dat geldt niet alleen op een wandelroute.

Aandacht is het schaarsste wat je hebt

Jij hebt ook mensen om je heen die er gewoon altijd zijn. Je partner. Je kinderen. Vrienden. Misschien een medewerker die al maanden wat wil zeggen maar geen ruimte voelt.

Ze staan ook langs de kant. Met koffie in de hand, zeg maar.

Maar als jij doorrent, zie je ze niet.

En het rare is: de meeste mensen rennen niet door omdat ze niet willen stilstaan. Ze rennen door omdat ze zo gefocust zijn op alles wat zwaar is, alles wat nog moet, alles wat niet goed gaat, dat ze vergeten te kijken wat er wél is. Ze leven of in het verleden of in de toekomst, maar alles gebeurd nu!

Na tien 4-daagse weet ik één ding. Het zijn nooit de kilometers die je bijblijven. Het zijn de mensen. De gesprekken. De mevrouw met de koffie. De medewandelaar die je na dag twee bij de naam kent. De herinneringen die je samen spaart zonder dat je dat van tevoren had gepland.

Ik ga me dit jaar weer aanmelden. Wetend dat het pijn gaat doen. Wetend dat mijn lichaam ergens gaat protesteren. En wetend dat ik er al lang voor heb gekozen hoe ik daarmee omga.

Niet de pijn wegwensen. Maar de aandacht ergens anders op richten.

Op de mensen. Op de warmte. Op alles wat er is.