Voor €1,96 per uur was ik de gelukkigste jongen van de wereld.
En nu, met alles wat ik heb, zoek ik soms naar iets wat ik niet eens goed kan benoemen.
Misschien herken je dat.
Je hebt gebouwd. Hard gewerkt. Resultaten geboekt.
Maar ergens onderweg is er iets stiller geworden van binnen.
Geen alarm. Geen crisis.
Gewoon een gevoel dat er iets ontbreekt.
Je hebt meer dan ooit. En toch voelt het minder.
Ik was 17. Werkte bij Bakker Veldt in Veenendaal.
Vijf dagen keihard werken, één dag school. Aan het einde van de maand 750 gulden op de Giro.
Geen vragen over zingeving. Geen behoefte aan meer.
Gewoon werken, thuiskomen op mijn Yamaha FS1, eten, slapen. En de volgende dag weer.
Ik was oprecht gelukkig.
Niet omdat het leven makkelijk was.
Maar omdat ik volledig aanwezig was in wat ik deed.
Die 17-jarige jongen had geen strategie. Geen jaardoelen.
Hij was gewoon waar hij was.
Wat er langzaam verdwijnt als je nooit stopt
Datzelfde verhaal hoor ik vaak van de mensen die ik begeleid.
Mooie functie. Veel verantwoordelijkheid. Goed in wat ze doen.
Aan de buitenkant klopt alles.
Maar van binnen voelen ze dat er iets ontbreekt.
Niet omdat ze ondankbaar zijn.
Maar omdat ze al zo lang bezig zijn met zorgen, regelen en presteren, dat ze onderweg het contact met zichzelf zijn kwijtgeraakt.
Ze staan altijd aan.
En stilstaan voelt bijna ongemakkelijk.
Alsof er dan iets misgaat.
Maar wat langzaam verdwijnt als je nooit stopt, ben je zelf.
De stap die niemand verwacht
In de gesprekken die ik voer, begint de verandering zelden met nóg harder werken.
Of met nóg betere doelen stellen.
Hij begint met één stap terug.
Even afstand nemen.
Ademhalen.
Weer voelen wat écht belangrijk is.
Niet voor de organisatie. Niet voor je gezin.
Maar voor jou.
Want soms is de grootste stap vooruit, juist even stilstaan.
Ik weet hoe dat voelt. Van binnenuit, niet uit een boek.
Ik heb het zelf meegemaakt. En daarna meer dan 1000 mensen geholpen hetzelfde te doen.
Herken jij dat gevoel van zoeken naar iets wat je niet goed kunt benoemen?
