Je brein is Rupsje Nooit genoeg geworden

Je weet dat gevoel. Maandagochtend. De week is nog niet begonnen of je brein heeft al een lijst.

Niet van wat goed ging vorige week. Van wat er deze week nog moet.

En ergens weet je: volgende week is het precies hetzelfde.

Herken je dat?

Je hebt een volle agenda. Dingen lopen. Mensen rekenen op je. En toch zit er van binnen iets wat maar niet stil wordt.

Niet moe van het werk. Moe van het gevoel dat het nooit genoeg is.

Wat je binnenhaalt, is de volgende dag alweer op

Dat nieuwe project binnengehaald. Goede feedback gekregen. Die lastige situatie goed opgelost.

Even goed.

Vijf minuten misschien. Dan alweer de volgende horde.

Ik zie het bij de vrouwen die ik begeleid. Slim. Zelfstandig. Ze doen het echt niet slecht, dat weten ze zelf ook. Maar er is dat ene gevoel dat ze maar niet kwijtraken: ik doe zoveel, maar ik voel me nog steeds niet gewaardeerd.

Alsof je een emmer vult met een gat erin.

Niet omdat ze het verkeerd doen.

Maar omdat ze nooit hebben gevraagd waarom ze het eigenlijk doen.

De vraag die je nooit stelde

Vanuit welke intentie doe je wat je doet?

Niet wat je doet. Waarom.

Doe je het omdat je ooit hebt geleerd dat hard werken de enige weg naar waardering is? Omdat stilzitten voelt als achteruitgang? Omdat de scanner aanstaat en je continu inschat wat de ander nodig heeft, wat de situatie vraagt, wat er van je verwacht wordt?

Dan is werken niet je passie. Dan is het je overlevingsstrategie.

En een overlevingsstrategie stopt nooit. Die wacht op het volgende gevaar. Het volgende doel. De volgende bevestiging dat je goed genoeg bent.

Zo wordt je leven een lange sprint naar een finish die steeds opschuift.

Je rent. Je haalt hem bijna. En dan staat hij er weer. Iets verder weg.

Wat er verandert als je het waarom vindt

Ik heb het zelf meegemaakt. Jarenlang deed ik wat ik dacht dat er van me verwacht werd.

Niet uit liefde voor mezelf. Uit angst voor wat er zou gebeuren als ik stopte.

Op een dag stopte ik toch. Niet omdat ik het wilde. Omdat mijn lichaam me dwong.

En dat was het begin van iets anders.

Niet van minder doen. Maar van anders doen. Vanuit wat echt bij me past, in plaats van vanuit wat ik dacht dat ik moest bewijzen.

Lange dagen voelen dan anders. Niet als last. Als energie.

Het verschil zit echt niet in wat je doet. Het zit in waar het vandaan komt.

Maar voor dat alles. Eén vraag.

Waar sta jij morgenochtend eigenlijk voor op?