25 jaar samen. Waarvan 15 jaar getrouwd. En we irriteren elkaar nog regelmatig behoorlijk.
Gelukkig maar.
Wat hij zei bij de kassa in de Leenbakker
We stonden in de Leenbakker in Veenendaal. Saaierij bij de kassa, een bed op de bon. Ik was misschien een paar maanden met Arian. Hij liep mee, zo’n beetje.
En dan pakt hij ineens zijn pinpas.
Ik keek hem aan en zei: “Wat ga jij nou doen?”
“Ik betaal de helft van het bed.”
“Waarom dat dan?”
“Omdat ik voor altijd bij je blijf.”
Ik heb verder niets gezegd, ik was een beetje overdonderd. We stonden gewoon bij die kassa in die saaie winkel en ik wist het eigenlijk al dat is een blijvertje. Het bed is allang weg, trouwens. Arian nog niet.
Wat een goede relatie er van buiten niet uitziet
Hij irriteert me nog steeds. Ik hem ook. Als ik toch al te veel op mijn bord heb en Arian dan nog even een extra klusje bedenkt, dan kan ik behoorlijk dominant worden. Dan zegt hij droogjes: “Stuur Hitler maar naar huis.”
Ik vind het vervelend. En ik moet ook een beetje lachen.
Een goede relatie ziet er voor mij zo uit: je kent elkaar door en door, inclusief de minder mooie kanten, en je kiest er toch voor. Elke dag opnieuw. Soms met wat tandengeknars.
Wat ik pas later begreep wat het waard was
Iemand bij wie je niets hoeft uit te leggen. Iemand die blijft, ook op de dagen dat je niet op je leukst bent.
Dat klinkt simpel. Dat is het niet.
Want voor veel vrouwen die ik spreek is dat precies het punt waar het schuurt. Ze zijn wel in een relatie, maar ze laten zichzelf niet echt zien. Ze scannen wat de ander nodig heeft, ze houden de schone schijn op, en ergens in de achtergrond zit de gedachte: als ze me echt zouden kennen, zouden ze misschien weggaan.
Arian kende me vrij snel best goed. De Hitler-opmerking maakt dat wel duidelijk.
En hij bleef.
Maar ik denk ook: het heeft geholpen dat ik op een gegeven moment ben gestopt met het oppoetsen van mezelf voor hem. Dat kostte me meer moeite dan ik lang heb toegegeven.
Herken jij dat, dat je in een relatie zit maar toch steeds bezig bent met wat de ander van je denkt in plaats van gewoon… daar te zijn?
