Ik reed gistermorgen op mijn fiets. (nee niet deze luie versie🙈)
Rustig. Bochtige weg. Frisse lucht. Even helemaal niks.
En toen.
Een jongen in een zwarte Volkswagen Golf. Snel. En met zijn telefoon pal voor zijn neus. Recht op me af.
Ik de berm in.
Hart in mijn keel. Fiets slingerend. En die jongen? Die had me waarschijnlijk niet eens gezien.
Ik zeg niks nieuws als ik zeg dat we te veel op onze telefoon zitten.
Dat weet je.
Maar wat ik die week zag, bleef me bij. Niet alleen die bijna-aanrijding. Het was het patroon eromheen.
Een vrouw die haar hond uitliet. Telefoon in de hand. Hond rende alle kanten op. Zij zag het niet.
Een man achter een kinderwagen. Tikken op zijn scherm. Het kind zat er stilletjes bij. Sip. Naar buiten starend. Pappa was er niet echt.
Lichamelijk wel.
Maar verder? Mijlenver weg.
En nu wil ik je iets vragen.
Niet als veroordeling. Want ik doe het zelf ook. Echt waar.
Maar als ondernemer ben jij de ergste.
Niet omdat je slecht bent. Maar omdat je altijd beschikbaar wil zijn. Altijd aan. Altijd bereikbaar. Want wie weet mis je een klant. Een kans. Een bericht dat alles verandert.
Dus die telefoon is altijd bij je.
Aan tafel. In de auto. Op de fiets. Tijdens het sporten. Terwijl je kind tegen je praat.
En je noemt dat werken.
Maar is het dat?
Hier is wat ik zie bij de ondernemers die ik begeleid.
Ze zijn druk. Heel druk. Ze werken hard. Ze zijn bereikbaar. Ze scrollen, liken, reageren, plannen.
Maar ze denken niet meer.
Echt denken. Het soort denken waarbij je tot de kern komt van wat je wilt. Waarbij je beslist wie je bent en waar je naartoe gaat. Waarbij je voelt wat er écht speelt.
Dat lukt niet met een telefoon in je hand.
Dat lukt ook niet in vergaderingen. Of achter je laptop. Of tussen twee afspraken in.
Stilte is daarvoor nodig. Ruimte. Beweging. Natuur.
Maar stilte is eng.
Want in stilte komen de vragen. De twijfels. De dingen die je al een tijdje voor je uitschuift.
En dus pakken we de telefoon maar weer.
Ik heb een naam voor dit mechanisme.
Ik noem het vluchtige drukte.
Je bent druk, maar je vlucht. Je bent bezig, maar je komt niet verder. Je bent bereikbaar voor iedereen, behalve voor jezelf.
En dat kost je meer dan je denkt.
Het kost je helderheid. Richting. Energie. En uiteindelijk ook je gezondheid.
Dat is geen theorie.
Dat is wat ik zie bij ondernemers die bij me komen. Uitgeput. Verward. Vol met activiteit maar zonder kompas.
Wat levert het op als je de telefoon eens laat liggen?
Niet een uur. Niet met tegenzin.
Maar écht.
Dan merk je dat je hoofd weer begint te werken. Dat gedachten komen die al weken op je wachten. Dat je voelt wat er in je lichaam zit. Dat je ziet wat je al een tijdje niet meer zag.
De mensen om je heen. De natuur. Jezelf.
Dat klinkt simpel.
En dat is het ook.
Maar simpel is niet hetzelfde als makkelijk.
Doe de telefoon in je zak.
Of laat hem gewoon thuis.
En als je wil weten wat er dan in je hoofd gebeurt, dan nodig ik je uit voor een Persoonlijke Inzicht Wandeling.
We lopen. In de natuur. Zonder agenda. Zonder PowerPoint.
Jij praat. Ik luister. En samen zoeken we naar wat er écht speelt in jouw leven als ondernemer.
Geen theorie. Geen jargon. Gewoon lopen en denken.
Dat is alles.
Kijk maar eens hier maar eens of het iets voor je is.
En nu wil ik jou iets vragen.
Wanneer heb jij voor het laatste een uur gelopen zonder je telefoon?
