Op dag 3 van de 4-Daagse ontdekte nog eens extra mijn superkracht. Dat ik gewoon doorloop terwijl mijn hoofd al bij de finish is💪
Ik vind nog steeds dat dag 1 de zwaarste is.
Die lange dijk. Wind recht in je gezicht. Benen die al vroeg protesteerden door het gedrentel.
Maar dag 3 is de dag van de 7 Heuvelen. En daar ligt een gevaar op de loer, dat je in je kop gaat zitten en je afsluit voor alle hulp om je heen.
Nadenken in plaats van meedoen. Dat is echt de verkeerde insteek.
Op dag 3 ben je moe. Echt moe.
Je hoofd begint te rekenen. Hoeveel kilometer nog. Hoeveel heuvels nog. Of je misschien niet haalt.
En dan staat het publiek langs de kant. Muziek. Mensen die schreeuwen. Vreemden die je aanmoedigen alsof ze je kennen. En iets in je lichaam doet iets wat je hoofd al had opgegeven. Je gaat mee. Je laat je dragen.
Niet door jezelf. Door de mensen om je heen.
Je hoeft het niet alleen te doen. Maar dat ben je wellicht wel gewend.
Op school leerde iemand je lezen.
Iemand leerde je rekenen. Autorijden deed je niet alleen uit. Je had iemand naast je.
En toen werd je ouder. En ergens, op een moment dat je niet meer precies weet, besloot je dat je het nu alleen moest doen. Dat hulp vragen zwakte was. Dat je het zelf moest uitzoeken.
Goed nieuws: dat besluit mag je terugdraaien. Zonder boete.
Wat er verandert als er iemand naast je loopt
Niet iemand die het voor je doet.
Niet iemand die je vertelt wat je moet doen.
Maar iemand die naast je loopt. Die je de ruimte geeft om hardop te denken. Die je een spiegel voorhoudt zonder oordeel. Die zelf die weg al gelopen heeft.
Bij de 4-Daagse hoor je het de hele route: je hoeft het niet alleen te volbrengen. Medelopers trekken je mee als je twijfelt. Dat is geen zwakte. Dat is slim.
In het leven en in je werk of bedrijf werkt het precies zo.
Jij trekt alles, al tijden
Ik ken het. Echt.
Hoofd staat altijd aan. ’s Avonds lig je wakker en plan je de volgende dag al. Je geeft anderen energie terwijl jij zelf leeg loopt.
En diep van binnen weet je al een tijdje dat dit niet klopt. Maar je gaat door. Want stoppen voelt als falen. En falen is natuurlijk niks voor jou.
Maar jezelf terugvinden doe je niet door nóg een jaar harder te werken. Dat heb je al geprobeerd. Werkt niet. Vertrouw me.
Loop een keer met me mee
Ik heb zelf ervaren hoe het voelt om jezelf kwijt te raken.
Niet vanuit een boek. Niet vanuit een theorie. Ik heb die weg gelopen. En ik loop graag een stuk met je mee.
Geen zweverig gedoe. Geen grote woorden. Gewoon lopen. Praten. Ruimte maken voor wat er al een tijdje ligt te wachten.
Eén gesprek kan meer opleveren dan een jaar doorgaan.
Wanneer heb jij voor het laatst iemand naast je gehad die gewoon meeliep, zonder agenda, zonder oordeel?
Wil je dat gevoel even ervaren? Plan een gratis persoonlijke inzichtwandeling met me in, dan loop ik graag met je mee!
