Iedereen waarschuwt je voor dag drie. Maar dag één is de killer one.

De Nijmeegse 4-daagse. Dag één. De lange dijk bij Lent.

Nog geen paar kilometer gelopen of ik dacht al: waar ben ik aan begonnen?

De dag die niemand noemt

Iedereen praat over dag drie. De zeven heuvels. De beruchtste dag van de 4-daagse, de zwaarste.

Maar dag één is de dag die me het meest heeft bijgebleven.

Je loopt vroeg over de Waalbrug de Betuwe in. Links zie je de skyline van Nijmegen. Voor je ligt de dijk. Lang. Recht. Eindeloos. (vroeger andersom dan liep je terug over de dijk in de bloedhitte🥵🌶️)

Geen afleiding. Geen heuvel die het uitzicht breekt. Gewoon lopen.

En dan komt de zon, door en een ook de warmte.

Eén voet voor de andere

Ik herinner me dat ik even stilstond. Keek naar de dijk voor me. Regen op je hoofd het ene jaar of de warme zon in je nek het volgende jaar. Na 8 kilometers al zware benen door het geslenter. En dan nog ruim drie dagen te gaan, pffff.

Op dat moment wil je stoppen. Of in ieder geval een heel goed excuus verzinnen waarom dit geen goed idee was.

Maar ik liep door. Niet omdat ik zo dapper was. Maar omdat er niks anders op zat en vastberaden ik ga over de finish komen vrijdag..

En dan, ergens bij Elst, dan begint het feest!🥳

Blauwe Dinsdag, zo heet dag van Elst. Het dorp maakt een feest van je doorkomst. Dweilorkesten. Straatzangers. Terrassen vol mensen die je toejuichen. Alsof ze al die uren op je hebben speciaal op jou hebben gewacht.

Ik loop met een brede grijns door dat dorp. Van de ene op de andere seconde veranderde alles.

Wat die dijk me leerde

Na regen komt zonneschijn. Dat klinkt als een cliché. Soms is het zwaar maar daarna komt er altijd weer iets wat het de moeite waard maakt

Maar je begrijpt het pas als je het zelf hebt gevoeld. Als je midden op een natte dijk staat of in de bloedhitte en geen idee hebt wanneer het ophoudt.

Je kunt op dat moment niet sneller lopen om het te ontlopen. Je kunt niet wachten tot het droog is of de zon onder is.

Je kunt alleen maar doorgaan. Stap voor stap.

Niet met een plan. Maar met een doel voor ogen. Gewoon de volgende stap zetten en de finish halen.

En ergens op die dijk begreep ik iets wat ik eigenlijk al wist, maar nooit zo helder had gevoeld.

De moeilijkste momenten zijn niet de momenten die iedereen je van tevoren vertelt.

Het zijn de stille, trage, stukken zonder publiek. Zonder applaus. Zonder aanmoediging.

Daar word je gevormd die zijn zwaar.

Dag drie was zwaar een ook heel leuk. Dag één is eerlijker.

Dag drie, de zeven heuvels, was inderdaad pittig. Maar ik wist wat me te wachten stond.

Dag één verraste me.

En juist die verrassing, die onaangekondigde zwaarte, leerde me het meest.

Dat doorzetten niet romantisch is. Het is gewoon de ene voet na de andere.

Dat het niet altijd lekker voelt. En dat dat niet erg is.

En dat je soms gewoon tot Elst moet lopen om te beseffen hoe mooi het is als het feest begint.

Soms helpt het om even met iemand te lopen die de dijk al kent😉