Sanne ging met een glimlach naar huis na haar laatste sessie, omdat ze iets voelde wat ze al heel lang niet meer had gevoeld: rust. Dat is precies wat er mogelijk is als je stopt met scannen wat de ander wil, en begint te luisteren naar wat jij nodig hebt.
Wat er echt verandert als je stopt met pleasen
Sanne beschrijft het zelf als “meer rust en liefde” dan ze had durven hopen. Kristien noemt het leren loslaten. Twee verschillende vrouwen, hetzelfde patroon daaronder: de neiging om altijd maar te geven, aan te passen, te scannen, en intussen jezelf kwijt te raken.
Rust is geen toeval
Die rust waar Sanne het over heeft, komt niet uit het niets. Ze komt als je ziet hoe jouw pleaspatroon werkt. Wie je pleast, en waarom. Of het echt voor de ander is, of voor het gevoel van veiligheid dat je daarvoor terugkrijgt. Dat is het moment waarop er ruimte ontstaat. Niet door harder te proberen, maar door te stoppen met doen wat je altijd al deed.
Zelfstandig verder, zonder dat het verdwijnt
Sanne schrijft ook iets wat ik belangrijk vind om te delen: ze vertrouwt erop dat ze dit zelfstandig door kan zetten.
Dat is voor mij het verschil tussen een pleister en een echte verandering. Kristien ervaart het als passie in het werk. Ik zie het als mijn verantwoordelijkheid om iets te doen dat blijft, ook als ik er niet meer bij ben.
Wat heb jij nodig om te stoppen met scannen?
Niet het antwoord dat je aan een ander geeft als ze het je vragen.
Het antwoord dat je ’s avonds laat zelf hoort als alles stil is.
