Dag 2. De dag waarop de meeste mensen afhaken.
Niet omdat de finish te ver weg is.
Maar omdat hun hoofd alleen nog ziet hoeveel er nog moet.
Terwijl ze eigenlijk al zó ver zijn gekomen.
Dit jaar loop ik de Nijmeegse 4Daagse weer.
En ik kijk er elk jaar weer naar uit.
Maar ik weet ook wat er komt.
Want ik heb het al eerder gevoeld.
Dag 1 voelt als een overwinning.
De sfeer is overweldigend.
Je vertrekt vol energie.
Maar dan komt dag 2.
Je voeten doen pijn.
De eerste blaren dienen zich aan.
Je lichaam wordt moe.
En langzaam gebeurt er iets.
Je hoofd neemt het over.
Je denkt niet meer aan de finish.
Je denkt alleen nog aan de volgende kilometer.
Nog 35…
Nog 20…
Nog 10…
En juist op dat moment snap je waarom mensen besluiten te stoppen.
Niet omdat hun lichaam niet verder kan.
Maar omdat hun hoofd hen vertelt dat het niet meer gaat.
Dat zie ik ook bij de mensen die ik begeleid.
Neem Dirk-Jan.
Eigenaar van een groeiend bedrijf.
Medewerkers die op hem rekenen.
Klanten die beslissingen verwachten.
Van buiten leek alles goed te gaan.
Het bedrijf draaide.
De omzet groeide.
Maar van binnen voelde het heel anders.
Zijn hoofd stond altijd aan.
Zelfs op vakantie.
Zelfs tijdens het avondeten.
Zelfs als hij eindelijk in bed lag.
En ergens onderweg was hij gestopt met luisteren naar zichzelf.
Niet omdat hij dat wilde.
Maar omdat iedereen iets van hem nodig had.
Hij noemde het niet dag 2.
Hij noemde het gewoon…
“Zo is ondernemen nu eenmaal.”
Het probleem was niet dat Dirk-Jan doorging.
Het probleem was dat hij onderweg nooit meer was gestopt.
Bij de 4-daagse zijn er verzorgingsposten.
Ik gebruik ze zelf ook.
Niet omdat ik wil opgeven.
Maar omdat ik begrijp dat je soms even moet herstellen om de finish te halen.
Waarom zouden we dat tijdens een wandeltocht vanzelfsprekend vinden…
…maar niet in het ondernemerschap?
Dirk-Jan en ik gingen wandelen.
Geen ingewikkelde methode.
Geen eindeloze gesprekken.
Gewoon even afstand nemen van de dagelijkse drukte.
—
Stilstaan is geen achteruitgaan.
Dirk-Jan zag stilstaan eerst als achteruitgaan.
Dat hoor ik vaker.
Maar juist door even afstand te nemen ontstond er ruimte.
Ruimte om weer helder te denken.
Ruimte om te voelen.
Ruimte om keuzes te maken die niet voortkwamen uit haast of druk.
Achteraf zei hij:
“De gesprekken gaven me vooral inzicht over wat ik aan het doen was en hielpen me om weer verder te kijken en te gaan.”
De beste beslissingen neem je niet terwijl je rent.
Die neem je wanneer je even stilstaat.
Dat weet ik. Niet alleen uit de gesprekken die ik voer.
Maar ook uit eigen ervaring.
Misschien is dit jouw moment om even stil te staan.
Voel jij dat je al een tijd vooral bezig bent met hoeveel er nog moet, in plaats van hoe ver je al bent gekomen?
Dan nodig ik je uit voor een gratis Persoonlijke Inzicht Wandeling.
Geen ingewikkelde methode.
Geen eindeloze gesprekken.
Gewoon even afstand nemen van de dagelijkse drukte.
Zodat je weer helder ziet wat écht belangrijk is.
Ik loop graag met je mee!
