2 weken geleden had ik een mooi gesprek met Cesar in een podcast over ondernemers, gedrag, rust en leiderschap.
En eigenlijk kwamen we steeds weer bij hetzelfde punt uit:
Hoe kan het dat zoveel mensen succesvol zijn of misschien wel lijken…
en ondertussen steeds verder verwijderd raken van rust en zichzelf?
Want eerlijk?
Ik zie tegenwoordig veel mensen die van buiten alles op orde hebben.
Een goedlopend bedrijf.
Verantwoordelijkheid.
Ambitie.
Een druk sociaal leven.
Maar als je iets langer kijkt…
Dan zie je vaak ook:
- onrust
- slecht slapen
- continu “aan” staan
- nooit écht ontspannen
- altijd bezig zijn
- geen rust meer kunnen voelen
En het gekke is:
veel mensen merken het zelf niet eens meer op.
Omdat stress langzaam normaal is geworden.
Wanneer ‘aan’ staan je standaard wordt
Wat mij opvalt, is dat veel mensen zó gewend zijn geraakt aan spanning…
dat hun lichaam bijna niet meer weet hoe echte ontspanning voelt.
Ze worden wakker en pakken direct hun telefoon.
Tijdens ontbijt beantwoorden ze al mailtjes.
Tijdens het wandelen nog even bellen.
Altijd bezig.
Altijd nadenken.
Altijd vooruit kijken.
En zelfs wanneer iemand eindelijk vrij is…
staat het systeem nog steeds aan.
Dan zit iemand op de bank Netflix te kijken…
maar is ondertussen half LinkedIn aan het checken.
Of iemand gaat wandelen…
maar loopt eigenlijk vooral in gedachten.
Dat is geen echte rust meer.
Dat is vooral afleiding met een mooi sausje eroverheen 😉
De ondernemer die zichzelf langzaam kwijtraakte
In de podcast vertelde ik Cesar ook over ondernemers die ooit begonnen vanuit vrijheid en passie.
Omdat ze energie kregen van hun werk.
Goed waren in hun vak.
Vrij wilden zijn.
Maar onderweg langzaam veranderden in:
- planner
- brandjesblusser
- controleur
- stressmanager
En ergens onderweg raken veel mensen dan zichzelf kwijt.
Dat patroon zie ik vaak terug.
Dan komt iemand thuis…
maar zit nog steeds in zijn hoofd.
Tijdens het eten nog nadenken.
Op de bank nog mail checken.
Niet écht aanwezig zijn bij partner of gezin.
En vaak zeggen mensen dan:
“Ik weet ook niet waarom ik niet kan ontspannen.” of “ik ben iemand die niet niks kan doen, ben altijd wel bezig”
Maar ontspanning wordt lastig wanneer je systeem al jaren gewend is geraakt aan alertheid.
Succesvol van buiten. Moe van binnen.
Wat ik interessant vind:
De mensen die continu ‘aan’ staan zijn vaak juist slimme, bewuste en verantwoordelijke mensen.
Mensen die het goed willen doen.
Voor klanten.
Voor collega’s.
Voor hun gezin.
Voor iedereen eigenlijk…
behalve voor zichzelf.
En precies daar gaat het vaak mis.
Want als je continu bezig bent met verwachtingen, verantwoordelijkheid en controle…
komt ergens een rekening.
Niet altijd direct.
Maar je lichaam betaalt vaak uiteindelijk wel de prijs.
Dat zie je bijvoorbeeld aan:
- slechter slapen
- sneller geïrriteerd zijn
- emotioneel eten
- vermoeid wakker worden
- altijd afleiding zoeken
- niet meer kunnen stilzitten
En toch gaan veel mensen gewoon door.
Omdat ze denken dat het erbij hoort.
Eerlijk?
Ik herken dit zelf ook.
Jaren geleden dacht ik dat harder werken bijna altijd de oplossing was.
Nog meer discipline.
Nog meer controle.
Nog productiever zijn.
Tot ik merkte dat je jezelf daar volledig in kunt verliezen.
In de podcast vertelde ik ook open over mijn verleden met een eetstoornis.
En achteraf zie ik dat daar veel dezelfde patronen onder zaten:
controle willen houden,
sterk willen zijn,
goed genoeg willen zijn.
Dat is ook waarom ik me later steeds meer ben gaan verdiepen in gedrag, hypnose en het zenuwstelsel.
Want veel gedrag gaat uiteindelijk niet écht over eten, werk of discipline.
Vaak gaat het over spanning.
Over jezelf onderweg ergens kwijtgeraakt zijn.
Waarom rust soms ongemakkelijk voelt
Veel mensen zeggen dat ze rust willen.
Maar zodra het stil wordt…
pakken ze automatisch hun telefoon.
Of zetten een Netflix weer aan.
Of gaan werken.
Of scrollen.
Of verdoven.
Of zoeken weer afleiding.
Waarom?
Omdat stilte confronterend kan zijn.
Dan voel je ineens:
- hoe moe je eigenlijk bent
- hoeveel spanning je vasthoudt
- hoe druk je hoofd werkelijk is
Dus vullen we de leegte weer op.
Niet bewust.
Maar automatisch.
En daarom werkt “gewoon meer ontspannen” vaak ook niet.
Want als je systeem continu ‘aan’ staat…
moet je lichaam eerst weer leren dat rust veilig is.
Misschien begint verandering daarom niet bij nóg meer doen.
Maar juist bij even eerlijk kijken:
Waarom sta ik eigenlijk altijd aan?
Waar ben ik steeds van aan het wegrennen?
Wanneer voel ik me écht ontspannen?
En weet ik eigenlijk nog hoe dat voelt?
Dat zijn vaak de vragen die iets openen.
Niet perfect.
Wel echt.
Herkenbaar?
Lees dan ook:
