Je hebt de keuze gemaakt… waarom verandert er dan toch niets?

In mijn vorige blog schreef ik over keuzes maken.

Dat moment waarop je voelt:
zo wil en kan ik niet verder.

Veel mensen herkennen dat punt.

Ze besluiten dat er iets mag veranderen.
Beter voor zichzelf te zorgen.
Eindelijk iets te doen aan die angst, spanning of klachten.

En toch gebeurt er daarna vaak iets opvallends.

Er verandert weinig.
Dat zie ik regelmatig als iemand bij me komt.

Weten wat je moet doen is niet hetzelfde als veranderen

Ik help iemand die al een tijd lichamelijke klachten had.

Spanning in zijn lijf.
Slecht slapen.
Lichamelijke klachten
Constant een gevoel van onrust.

Hij was bij de huisarts geweest.
Onderzoeken gedaan.

Medisch was er niets te vinden.

Toen hij bij mij kwam zei hij iets wat ik vaker hoor:

“Ik weet eigenlijk wel dat er iets moet veranderen in mijn leven, ik weet alleen niet hoe.”

Hij wist het dus al.

Maar weten en veranderen zijn twee verschillende dingen.

Je hoofd kan iets begrijpen,
terwijl je lichaam en je patronen nog precies hetzelfde blijven reageren.

Patronen zijn vaak sterker dan je denkt

Een ander voorbeeld.

Ik werk met iemand die prima één-op-één gesprekken kan voeren.

Zelfverzekerd zelfs.

Maar zodra hij zich in een groep moet voorstellen, gebeurt er iets.

Dan begint de spanning al dagen van tevoren.

Slecht slapen.
Gedachten die blijven draaien.

En rationeel weet hij ook:
dit slaat eigenlijk nergens op.

Toch gebeurt het.

Dat komt omdat zulke reacties vaak geen rationeel probleem zijn.

Het zijn patronen die ergens in je systeem zijn opgeslagen.

Het moment waarop mensen echt in beweging kom

Wat mij opvalt bij de mensen met wie ik werk, is dat ze vaak al veel geprobeerd hebben.

Ze hebben gelezen.
Nagedacht.
Misschien al gesprekken gevoerd.

Maar op een gegeven moment komt er een ander soort besluit.

Niet alleen:

“Ik moet hier iets aan doen.”

Maar:

“Ik ga hier serieus werk van maken.”

Dat is een ander soort keuze.

Mijn rol daarin

Ik los het probleem van iemand niet op.

Dat kan ook niet.

Wat ik wel doe, is mensen helpen zien waar het werkelijk vast zit.

En samen onderzoeken hoe er weer beweging kan ontstaan.

Soms is dat confronterend.

Maar vaak ook verrassend snel effectief.

Omdat veel mensen dichter bij een doorbraak zitten dan ze zelf denken.

Misschien herken je dit

Misschien herken je dat gevoel dat er iets moet veranderen.

Dat je het eigenlijk al lang weet.

Maar dat er toch iets is wat je tegenhoudt.

Dan is de vraag misschien niet meer:

of je wilt veranderen.

Maar eerder:

wat je nodig hebt om echt in beweging te komen.

Een andere manier van werken

Sinds kort werk ik op een iets andere manier dan voorheen.

Waar coaching of therapie vaak bestaat uit losse gesprekken verspreid over weken of maanden, werk ik nu vaker met intensievere dagen.

Soms één dag.
Soms meerdere dagen achter elkaar.

Niet omdat het sneller moet, maar omdat ik merk dat er vaak meer gebeurt wanneer iemand even echt uit zijn dagelijkse patroon stapt.

In een paar uur of een dag kun je vaak veel dieper kijken naar wat er werkelijk speelt dan in een gesprek van een uur.

Er ontstaat ruimte om stil te staan bij vragen zoals:

• Waar loop je werkelijk op vast?
• Welk patroon houdt dat in stand?
• Wat probeert je lichaam of gedrag je eigenlijk te vertellen?

Sommige mensen hebben aan één dag genoeg om een patroon te doorbreken of om weer helder te zien wat de volgende stap is.

Anderen kiezen ervoor om er een paar dagen voor te nemen, met daarna nog een paar korte momenten om te kijken hoe het in de praktijk gaat.

Wat voor mij belangrijk is, is dat iemand zelf eigenaar blijft van het proces.

Ik los het probleem niet op.

Maar ik help mensen om te zien wat er speelt en om stappen te zetten van waar ze nu zijn naar waar ze eigenlijk willen zijn.

Daarbij werk ik vooral met mensen die voelen dat er iets moet veranderen en bereid zijn tijd, energie en aandacht in zichzelf te investeren.

Niet omdat iemand anders dat van hen vraagt, maar omdat ze zelf weten dat het moment is gekomen om er echt werk van te maken.